نهضت دوم عاشورا
خطبه کوبنده حضرت زینب سلام الله علیها و رسوایی یزید

کاروان تبلیغی عاشورا

از شاهکارهای سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین علیه السلام در نهضت و قیام عاشورا، به همراه بردن اهل بیت، متشکل از زنان و فرزندان خاندان در واقعه کربلا است.

حرکت کاروان پر نور اسرا، پس از واقعه دردناک عاشورا از کربلا به کوفه و از آنجا به شام و بازگشت به مدینه، کاروان تبلیغی امام حسین علیه السلام است که رسالت سنگین ادامه دادن پویش بزرگ عاشورا و ادامه دهنده زنده نگهداشتن دین محمدی ص است.

• شیوه های تبلیغی این کاروان عبارت بود از:

۱-  ایراد خطبه ها توسط حضرت زین العابدین عريال زینب س، ام کلثوم و دیگر اعضای کاروان

۲- سرودن اشعار

۳- مرثیه خوانی و اقامه عزاداری

۴- احتجاج و گفت و گو

در طول ایام اسارت خاندان پیامبر ص، به توفیق و مدد الهی طی شمارگانی ذیل عنوان« نهضت دوم عاشورا»، رسالت تبلیغی کاروان تبلیغی امام حسین ع- در حد بضاعت خویش- در قالب های تبلیغی فوق الذکر بیان خواهد شد.


 

نهضت دوم عاشورا( ۱۲)

 

خطبه کوبنده حضرت زینب سلام الله علیها و رسوایی یزید

 

یزید- لعنت الله علیه- مجلسی تشکیل داد تا به مردم شام نشان دهد که در مقابله با علویون به یروزی بزرگی رسیده است و سند این پیروزی را که سرهای مطهر بریده شهدا بد، ارائه نماید و بدین ترتیب تثبیت حکومت خویش را به رخ مردم بکشد و خط و نشانی نیز برای مخالفین کشیده باشد، که به خوبی دریابند، یزید با کسی شوخی ندارد حتی اگر فرررزند رسول خدا ص باشد!

اسیران آل الله را وارد مجلس آن ملعون کردند و سرورانِ عالَم، در محل خاصی که در مسجد مختصّ اسراء بود نشاندند.

آن ملعون، بر تخت خویش نشسته بود و سرمبارک سید و سالار شهیدان را در طشتی گذاشته و در مقابل آن شقی قرار دادند و در حالی که به سرمقدس امام حسین علیه السلام هتاکی می کرد اشعاری کفر آمیز، که یادآورکینه های جاهلی بود، می خواند:

جزع الخزرج من وقع الأسل‏

لأهلوا و استهلوا فرحا

ثم قالوا یا یزید لا تشل‏    

قد قتلنا القوم من ساداتهم

و عدلناه ببدر فاعتدل

لعبت هاشم بالملک فلا

خبر جاء و لا وحی نزل‏

لست من خندف إن لم انتقم

من بنی أحمد ما کان فعل‏.

ترجمه:

ای کاش پدرانم که در بدر [ که به دست یاران پیامبر(ص) کشته شدند] شاهد بودند و ناله ها و جزع اینان را از شمشیرها می شنیدند.

پس شاد باش می گفتند و شاد و خوشحال می شدند و می گفتند ای یزید دست مریزاد.

این قدر از بزرگان و سادات این قوم کشتیم تا با کشته شدگانمان در بدر برابر شدند.

بنی هاشم با ملک و پادشاهی بازی کردند و الا نه خبری آمد و نه وحی الهی در کار بود!.

من از خندق نیستم اگر کینه ام را از آن پیامبر اسلام(ص) نگیرم از آن چه که انجام داده بود.

منابع: اللهوف ص : ۱۸۱، حیاه الحسین جلد۳، صفحه ۳۷۷ ـ سیره ابن هشام جلد ۳، صفحه ۱۴۳ تاریخ طبری جلد ۷، صفحه ۳۸۳، بحار الأنوار، جلد ۴۵، صفحه ۱۳۲.)

 

در این هنگام عقیله بنی هاشم، زینب کبری سلام الله علیها با شنیدن اشعاری که یزید بر زبان آورد، از جای برخواست و در قامت دختر علی بن ابی طالب علیه السلام و با کوبنده ترین و قاطع ترین بیان، خطبه ای ایراد فرمود که کاخ ستم یزید را به لرزه درآورد و شام را ویران نمودند.

 

سخنان پرمغز حضرت زینب سلام الله علیها و فروپاشی کاخ یزید

 

زینب کبری سلام الله علیها، ابتدا حمد و ثنای خداوند متعال را به جای آورد و بر رسول خدا و آلش درود فرستاد:

سپاس خدای را که پروردگار جهانیان است و درود خدا بر پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله ـ و همة خاندان او باد.

آنگاه آیه ای از قرآن تلاوت نمود:

«ثم کان عاقبة الذین اساءا السوی ان کذبوا بآیات الله و کانوا بها یستهزؤون» (سورة روم، آیة ۱۰).

راست گفت خدای سبحانه که فرمود: «سزای کسانی که مرتکب کار زشت شدند زشتی است، آنان که آیات خدا را تکذیب کردند و به آن ها استهزاء نمودند.»

 

سپس شخص یزید را مورد خطاب قرار داد و فرمود:

ای یزید آیا گمان می بری این که اطراف زمین و ‌آفاق آسمان را بر ما تنگ گرفتی و راه چاره را بر ما بستی که ما را به مانند کنیزان به اسیری برند، ما نزد خدا خوار و تو سربلند گشته و دارای مقام و منزلت شده ای، پس خود را بزرگ پنداشته به خود بالیدی، شادمان و مسرور گشتی که دیدی دنیا چند روزی به کام تو شده و کارها بر وفق مراد تو می چرخد، و حکومتی که حق ما بود در اختیار تو قرار گرفته است، آرام باش، آهسته تر. آیا فراموش کرده ای قول خداوند متعال را «و لا یحسبن الذین کفروا انما نملی لهم خیر لانفسهم انما نملی لهم لیزدادوا اثما و لهم عذاب مهین» (سوره ‌آل عمران، آیة ۱۷۸): گمان نکنند آنان که کافر گشته اند این که ما آنها را مهلت می دهیم به نفع و خیر آنان است، بلکه ایشان را مهلت می دهیم تا گناه بیشتر کنند و آنان را عذابی باشد دردناک»

 

زینب کبری، سخنرانی خویش را با سؤالی از یزید ادامه داد:

آیا این از عدالت است ای فرزند بردگان آزاد شده (رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ ) که تو، زنان و کنیزگان خود را پشت پرده نگه داری ولی دختران رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ اسیر باشند؟ پرده حشمت و حرمت ایشان را هتک کنی و صورتهایشان را بگشایی، دشمنان آنان را شهر به شهر ببرند، بومی و غریب چشم بدانها دوزند، و نزدیک و دور و وضیع و شریف چهرة آنان را بنگرند در حالی که از مردان و پرستاران ایشان کسی با ایشان نبوده و چگونه امید می رود که مراقبت و نگهبانی ما کند کسی که جگر آزادگان را جویده و از دهان بیرون افکنده است، و گوشتش به خون شهیدان نمو کرده است. (کنایه از این که از فرزند هند جگر خوار چه توقع می توان داشت) چگونه به دشمنی با ما نشتابد آن کسی که کینه ما را از بدر و احد در دل دارد و همیشه با دیدة بغض و عداوت در ما می نگرد. آن گاه بدون آن که خود را گناهکار بدانی و مرتکب امری عظیم بشماری این شعر می خوانی:

فاهلوا و استهلوا فرحاً ثم قالوا یا یزید لا تشل

و با چوبی که در دست داری بر دندانهای ابو عبدالله ـ علیه السّلام ـ سید جوانان اهل بهشت می زنی. چرا این شعر نخوانی حال آن که دل های ما را مجروح و زخمناک نمودی و اصل و ریشة ما را با ریختن خون ذریة رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ و ستارگان روی زمین از آل عبدالمطلب بریدی، آن گاه پدران و نیاکان خود را ندا می دهی و گمان داری که ندای تو را می شنوند. زود باشد که به آنان ملحق شوی و آرزو کنی کاش شل و گنگ بودی نمی گفتی آنچه را که گفتی و نمی کردی آنچه را کردی.

بارالها بگیر حق ما را و انتقام بکش از هر که به ما ستم کرد و فرو فرست غضب خود را بر هر که خون ما ریخت و حامیان ما را کشت.

 

زینب کبری در ادامه ی سخنانش، متذکر روز قیامت شد و به یزید گوشزد نمود باید در دادگاه عدل الهی حاضر شده و پاسخگوی جنایاتش باشد:

ای یزید! به خدا سوگند نشکافتی مگر پوست خود را، و نبریدی مگر گوشت خود را و زود باشد که بر رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ وارد شوی در حالتی که بر دوش داشته باشی مسئولیت ریختن خون ذریة او را، و شکستن حرمت عترت و پاره تن او را، در هنگامی که خداوند جمع می کند پراکندگی ایشان را، و می گیرد حق ایشان را «و گمان مبر آنان را که در راه خدا کشته شدند مردگانند، بلکه ایشان زنده اند و نزد پروردگار خود روزی می خورند.» و کافی است تو را خداوند از جهت داوری و کافی است محمد ـ صلی الله علیه و آله ـ تو را برای مخاصمت و جبرئیل برای یاری او و معاونت.

«و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون: و بزودی آن کس که کار حکومت تو را فراهم ساخت و تو را بر گردن مسلمانان سوار نمود، بداند که پاداش ستمکاران بد است و در یابد که مقام کدام یک از شما بدتر و یاور او ضعیف تر است.»

 

شیرزن کربلا در ادامه خطبه اش، شوکت ظاهری یزید را درهم کوبید و با منطق قوی خود، عظمت وی را درهم فروریخت:

و اگر مصایب روزگار مرا بر آن داشت که با تو مخاطبه و تکلم کنم ولی بدان قدر تو را کم می کنم و سرزنش تو را عظیم و توبیخ تو را بسیار می شمارم، این جزع و بی تابی که می بینی نه از ترس قدرت و هیبت توست، لکن چشمها گریان و سینه ها سوزان است.

چه سخت و دشوار است که نجیبانی که لشکر خداوندند به دست طلقاء (آزاد شدگان) که حزب شیطانند، کشته گردند و خون ما از دستهایشان بریزد، و دهان ایشان از گوشت ما بدوشد و آن جسد های پاک و پاکیزه را گرگهای بیابان سرکشی کنند، و کفتارها در خاک بغلطانند (کنایه از غربت و بی کسی آنها). ای یزید! اگر امروز ما را غنیمت خود دانستی زود باشد که این غنیمت موجب غرامت(ضرر) تو گردد در هنگامی که نیابی مگر آنچه را که از پیش فرستاده ای، و نیست خداوند بر بندگان ستم کننده.

 

زینب کبری، در آخرین فراز از خطبه خویش، بلندترین مطلب را درباره نهضت حسینی بر زبان آورد و به یزید گوشزد نمود که نور حسین ع، خاموش شدنی نیست:

به خدا شکایت می کنیم و بر او اعتماد می نماییم.

ای یزید! هر کید و مکر که داری بکن، هر کوشش که خواهی بنمای، هر جهد که داری به کار گیر، به خدا سوگند هرگز نتوانی نام و یاد ما را محو کنی، وحی ما را نتوانی از بین ببری، به نهایت ما نتوانی رسید، هرگز ننگ این ستم را از خود نتوانی زدود، رای توست و روزهای قدرت تو اندک و جمعیت تو رو به پراکندگی است،‌در روزی که منادی حق ندا کند که لعنت خدا بر ستمکاران باد.

 

پایان بخش خطبه حضرت زینب ، تشکّر از خداوند بود برای نعمت شهادت و سعادت که مختصّ خاندان رسالت نموده است:

سپاس خدای را که اول ما را به سعادت و مغفرت ثبت کرد و آخر ما را به شهادت و رحمت فائز گرداند، از خدا می خواهیم که ثواب آنها را کامل کند و بر ثوابشان بیفزاید، و برای ما نیکو خلف و جانشین باشد، که اوست خداوند رحیم و پروردگار ودود، و ما را کافی در هر امری و نیکو وکیل است.

 

منابع: اللهوف، ص ۱۸۰- مثی الاحزان، ص ۱۰۱-الاحتجاج، ج ۲، ص ۳۰۷- بلاغات النساء، ۳۴- بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۱۳۳

 


 

متن عربی خطبه حضرت زینب سلام الله علیها در کاخ یزید

فقامت زینب بنت علی ـ علیه السّلام ـ و قالت: الحمد لله رب العالمین، و صلی الله علی محمد و آله اجمعین. صدق الله کذلک یقول: «ثم کان عاقبة الذین اساءا السوی ان کذبوا بآیات الله و کانوا بها یستهزؤون» (سورة روم، آیة ۱۰). اظننت یا یزید ـ حیث اخذت علینا اقطار الارض و آفاق السماء فاصبحنا نساق کما تساق الاماء ـ ان بناء علی الله هواناً و بک علیه کرامة!! و ان ربک لعظیم خطرک عنده!! فشمغت بانفک و نظرت فی عطفک، جذلا مسرورا، حین رایت الدنیا لک مستوسقة، و الامور متسقة و حین صفالک ملکنا سلطاننا، فمهلا مهلا، انیست قول الله عزوجل: «و لا یحسبن الذین کفروا انما نملی لهم خیر لانفسهم انما نملی لهم لیزدادوا اثما و لهم عذاب مهین» (سوره ‌آل عمران، آیة ۱۷۸).

امن العدل یابن الطلقاء تخدیرک اماء ک و نساءک و سوقک بنات رسول الله سبایا؟! قد هتکت ستورهن، و ابدیت وجوهَهُنَّ، تحدوبهن الاعداء من بلد الی بلد، و یستشرفهن اهل المنازل و المناهل، و یتصفح وجوههن القریب و البعید، و الدنی و الشریف، لیس معهن من رجالهن ولی، و لا من هماتهن حمی، و کیف ترتجی مراقبة من لفظ فوه اکباد الاذکیاء، و نبت لحمد بدماء الشهداء؟! و کیف یستظل فی ظللنا اهل البیت من نظر الینا بالشنف و الشنآن و الإحن و الاضغان؟! ثم تقول غیر متاثم و لامستعظم: فاهلوا استهلوا فرحا. ثم قالوا: یا یزید لا تشل.

منتحیاً علی ثنایا ابی عبدالله ـ علیه السّلام ـ سید شباب اهل الجنة تنکتها بمخصرتک. و کیف لا تقول ذلک، و قد نکات القرحة، و استاصلت الشافة، باداقتک دماء ذریة محمد ـ صلی الله علیه و آله ـ و نجوم الارض من ‌آل عبدالمطلب؟! و تهتفُّ باشیاخک، زعمت انک تنادیهم! فلترون و شیکاً موردهم، و لتودن انک شللت و بکمت و لم تکن قلت ما قلت و فعلت ما فعلت. اللهم خذ بحقناه و انتقم ممن ظلمنا، و احلل غضبک بمن سفک دماءنا و قتل حماتنا.

فوالله مافریت الاجلدک و لا حززت الا لحمک، و لتردن علی رسول الله ـ صلی الله علیه و آله ـ بما تحملت من سفک دماء ذریتة و انتهکت من حرمته فی عترته و لحمته و حیث یجمع الله شملهم ویلم شعشهم و یاخذ بحقهم «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» و حسبک بالله حاکماً، و بمحمد خصیماً و بجبرئیل ظهیراً، وسیعلم من سول لک و مکنک من رقاب المسلمین، بئس للظالمین بدلا و ایکم شر مکاناً و اضغف جنداً.

و لئن جرت علی الدواهی مخاطبتک، انی لاستصغر و قدرک، و استعظم تقریعک و اسثتکثر توبیخک، لکن العیون عبری، و الصدور حری. الا فالعجب کل العجب لقتل حزب الله النجباء بحزب الشیطان الطلقاء، فهذه الایدی تنصح من دمائنا، و الافواه تتحلب من لحومنا، و تلک الجثث الطواهر الزواکی تتاهبها العواسل و تعفوها امهات الفواعل، و لئن اتخذتنا مغنماً لبقدنا و شیکا مغرما، حین لا تجد الا ما قدمت یداک، و ماربک بظلام للعبید، فالی الله المشتکی. و علیه المعول فکذکیدک، واسع سعیک، و ناصب جهدک فوالله لا تمعون ذکرنا، و لا تمیت وحینا، و لا تددک امرنا، و لا ترحض عنک عارها، و هل رایک الافندا و ایامک الاعددا، و جمعک الا بددا، یوم ینادی المناد، الا لعنة الله علی الظالمین، فالحمد لله الذی ختم لاولنا بالسعادة و المغفرة، و الاخرنا بالشهادة و الرحمة. و نسال اللدان یکمل لهم الثواب و یوجب لهم المزید، و یحسن علینا الخلافة، انه رحیم و دود. و حسبنا الله و نعم الوکیل.

 


 

نهضت دوم عاشورا( ۱)

نهضت دوم عاشورا( ۲)

نهضت دوم عاشورا( ۳)

نهضت دوم عاشورا( ۴)

نهضت دوم عاشورا( ۵)

نهضت دوم عاشورا( ۶)

نهضت دوم عاشورا( ۷)

نهضت دوم عاشورا( ۸)

نهضت دوم عاشورا( ۹)

نهضت دوم عاشورا( ۱۰)

نهضت دوم عاشورا( ۱۱)

 

دسته بندی: